تبليغاتX
بی مقدمه

بی مقدمه

انتظار
تا چشم یاری می کند

یخبندان است و تاریکی.

مه است و ترس و تنهایی.

تا چشم یاری می کند

هستی غرق غربت است.

ای دشواری!

از کدام دروازه

از کدام روزنه

همچون دانه برفی

به اعماق روحم خزیدی؟

می دانم 

چه زخمی قامت این فصل را پوشانده است

می دانم

کدام تشنگی نور دیده ها را می گیرد

و چه گناهی این حریم را در خود می تند:

با این همه

امشب

دست از گردن این درخت برفی بر نمی دارم

گویی

آزادی را

پاس می دارم

+ نوشته شده در  جمعه هفدهم اسفند 1386ساعت 17:29  توسط ارژنگ  | 
آیم پدیدار
فردا میرم شاهرود. تا پایان سال .
سال نو رو به هر کسی که این وبلاگ رو باز می کنه، پیشاپیش تبریک می گم.


دگر بارت چو بینم شاد بینم
سرت سبز و دلت آباد بینم
به نورزو دگر هنگام دیدار
به آئین دگر آیی پدیدار


 
+ نوشته شده در  شنبه چهارم اسفند 1386ساعت 22:14  توسط ارژنگ  | 
شراره
فکرش رو هم نمی شه کرد که این بچه پولدارهای ابرو شیطونی ، ریش بزی مو وزوزی، یه هو اینهمه یه جا جمع بشن و تحصن راه بندازن.
این هم خوبه هم بد. هم قدرتشونو نشون میده و هم دشواری کنترلشون.
یاد یه فیلم وسترن افتادم که یه گروه که تو دام دشمناشون افتاده بودن، یه گله گاو رو رَم دادن و به کمک اونا خودشون رو نجات دادن.
این حکایت درس خوندن ما هم شده داستان صد من کاغذی . عجب جریانی شد ها. اول که برف اومد و گاز قطع شد، بد که هی زمان امتحان عقب جلو شد، بد بهم گفتن که دیگه نمی تونی درس بخونی وقتت تموم شد، حالا هم که هی اعتصاب می شه. اگر از استرس موهام بریزه و کچل بشم ، می رم دادگاه شکایت می کنم ازشون. با آینده آدم چطور بازی می کنن!!!!
 
+ نوشته شده در  شنبه چهارم اسفند 1386ساعت 11:6  توسط ارژنگ  | 

دوستام

آدمک قابیلی
همین جوری
حرف
پیاده
همان همیشگی

نوشته های پیشین

تیر 1387
خرداد 1387
اردیبهشت 1387
فروردین 1387
اسفند 1386
بهمن 1386

پیوندها

سایت مرجع عمران
دیکشنری
دیکشنری
لغتنامه مازندرانی
لغتنامه فارسی
دانشگاه آزاد شاهرود
آپلود
IP Address
شاهنامه فردوسی
فیلتر شکن
 دوش در عزلت جان فرسایی/داشتم همدم روشن رایی/ شمع آن همدم دیرینه ی من /سوختن را همه آیینه ی من/ همه شب مونس و دمسازم بود/ همدم و همدل و همرازم بود/ گرم می سوخت و می ساخت چو من/ هستی خویش همی باخت چو من/ گر چه آتش همه شب بر تن داشت/ نه فقان داشت و نه شیون داشت/ گر چه میداد سر خویش به باد/ خنده می کرد و به پا می اِستاد/ تا سحر سوختنی چون من داشت/ شب تاریک مرا روشن داشت/ همه شب سوخت و آواز نکرد/ به شکایت دهنی باز نکرد/ شمع از سوختنش پروا نیست/ که در این سوختن او تنها نیست/ مرگ اگر آخر این ره چه اوست/ نیز پروانه ی او همره اوست .../ به از این چیست که دو یار به هم/ ره سپارند سوی ملک عدم/ نه یکی مانده گرفتار و نژند/ وان دگر رفته رها گشته ز بند!/ من به عشق که بسوزم شب و روز؟/ به امید که بسازم در سوز؟/ که خورد غم، چو درآیم از پای؟/ خود که گرید چو تهی سازم جای ؟/گر بسوزند پر و بال مرا/ که خورد هیچ غم حال مرا؟/ شب تنهایی و روز غم من/ کیست جز سایه ی من همدم من؟/... سایه را دوش حکایتها بود/ شکوه ها بود و شکایتها بود .../ قصه میگفت و پریشان میگفت/ تب مگر داشت! که هضیان میگفت/ کس شنیدی سخن سایه شنفت ؟/ من شب دوش شنیدم میگفت:/ ای تن خسته و رنجور و نزار!/ ای به جان آمده از یار و دیار/ چند کاهد ز غم و رنج تنت!/ که تنم کاست از این کاستنت/ شاعر سوخته دل، درد تو چیست؟/ ای گل تازه، رخ زرد تو چیست؟/ نوز نشکفته چرا پژمردی؟/ شاد ناگشته ز غم افسردی؟/ شد خزان تازه بهار تو چرا؟/ زود آمد شب تار تو چرا؟/ عشق ناباخته بدنام شدی! دل نپرداخته ناکام شدی!/ کس ندیدم به ناکامی تو!/ عاشقی نیست به بدنامی تو!/ دگران از می غفلت مستند/ فارق از هر چه بلند و پست اند/ می ز هر جام که شد مینوشند/ با بد و نیک جهان میجوشند/ نه به مانند تو نازک بینند/ هرکجا هست گلی میچینند/ هر شبی با صنمی دمسازند/ هر دمی دل به کسی میبازند/ کام خود از گل و می میگیرند/ نه به ناکامی تومیمیرند/ گردش چرخ کسی راست به کام/ که ندانست حلالی ز حرام/ تو همه عمر غم دل خورده/ خسته و سوخته و افسرده/ نوز ناگشته جوان پیر شدی/ اول عمر و ز جان سیر شدی/ مردمی کرده به نامردم ها/ نیشها خورده از این کج دمها/ دوستی کردی و دشمن گشتند/ همه بر چشم تو سوزن گشتند/ با همه خلق جهان یار شدند/ چون رسیدند به تو مار شدند/ آشنای همه و تنهایی/ راستی را، تو مگر انقایی؟/ شمع اشکی دو بیافشاند و بمرد/ روشنایی بشد و سایه ببرد/ باز من ماندم و این شام سیاه/ آه از بخت سیه کار من آه!