بی مقدمه

تبليغات

بی مقدمه - زندگی

زندگی

پر پرواز ندارم

اما

دلی دارم و حسرت درناها.

.....................................................

+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و ششم اردیبهشت 1387ساعت 10:20 توسط ارژنگ |

دوش در عزلت جان فرسایی/داشتم همدم روشن رایی/ شمع آن همدم دیرینه ی من /سوختن را همه آیینه ی من/ همه شب مونس و دمسازم بود/ همدم و همدل و همرازم بود/ گرم می سوخت و می ساخت چو من/ هستی خویش همی باخت چو من/ گر چه آتش همه شب بر تن داشت/ نه فقان داشت و نه شیون داشت/ گر چه میداد سر خویش به باد/ خنده می کرد و به پا می اِستاد/ تا سحر سوختنی چون من داشت/ شب تاریک مرا روشن داشت/ همه شب سوخت و آواز نکرد/ به شکایت دهنی باز نکرد/ شمع از سوختنش پروا نیست/ که در این سوختن او تنها نیست/ مرگ اگر آخر این ره چه اوست/ نیز پروانه ی او همره اوست .../ به از این چیست که دو یار به هم/ ره سپارند سوی ملک عدم/ نه یکی مانده گرفتار و نژند/ وان دگر رفته رها گشته ز بند!/ من به عشق که بسوزم شب و روز؟/ به امید که بسازم در سوز؟/ که خورد غم، چو درآیم از پای؟/ خود که گرید چو تهی سازم جای ؟/گر بسوزند پر و بال مرا/ که خورد هیچ غم حال مرا؟/ شب تنهایی و روز غم من/ کیست جز سایه ی من همدم من؟/... سایه را دوش حکایتها بود/ شکوه ها بود و شکایتها بود .../ قصه میگفت و پریشان میگفت/ تب مگر داشت! که هضیان میگفت/ کس شنیدی سخن سایه شنفت ؟/ من شب دوش شنیدم میگفت:/ ای تن خسته و رنجور و نزار!/ ای به جان آمده از یار و دیار/ چند کاهد ز غم و رنج تنت!/ که تنم کاست از این کاستنت/ شاعر سوخته دل، درد تو چیست؟/ ای گل تازه، رخ زرد تو چیست؟/ نوز نشکفته چرا پژمردی؟/ شاد ناگشته ز غم افسردی؟/ شد خزان تازه بهار تو چرا؟/ زود آمد شب تار تو چرا؟/ عشق ناباخته بدنام شدی! دل نپرداخته ناکام شدی!/ کس ندیدم به ناکامی تو!/ عاشقی نیست به بدنامی تو!/ دگران از می غفلت مستند/ فارق از هر چه بلند و پست اند/ می ز هر جام که شد مینوشند/ با بد و نیک جهان میجوشند/ نه به مانند تو نازک بینند/ هرکجا هست گلی میچینند/ هر شبی با صنمی دمسازند/ هر دمی دل به کسی میبازند/ کام خود از گل و می میگیرند/ نه به ناکامی تومیمیرند/ گردش چرخ کسی راست به کام/ که ندانست حلالی ز حرام/ تو همه عمر غم دل خورده/ خسته و سوخته و افسرده/ نوز ناگشته جوان پیر شدی/ اول عمر و ز جان سیر شدی/ مردمی کرده به نامردم ها/ نیشها خورده از این کج دمها/ دوستی کردی و دشمن گشتند/ همه بر چشم تو سوزن گشتند/ با همه خلق جهان یار شدند/ چون رسیدند به تو مار شدند/ آشنای همه و تنهایی/ راستی را، تو مگر انقایی؟/ شمع اشکی دو بیافشاند و بمرد/ روشنایی بشد و سایه ببرد/ باز من ماندم و این شام سیاه/ آه از بخت سیه کار من آه!

دوستام

نوشته های پیشین

پیوندها