بی مقدمه

gandena — Thu, 17 Jul 2008 05:03:54 GMT

گفتم ز مهر ورزان رسم وفا بیاموز

گفتا ز خوب رویان این کار کمتر آید

چرا من؟

gandena — Sun, 13 Jul 2008 15:42:18 GMT

بعد از یه مدت طولانی دور بودن از مرتضی گفتیم بریم یه کم تو میدون معلم بشینیم صحبت و سیر آفاق و انفس! کنیم. بعد از ده دقیقه یه آقایی اومد دو تا بستنی لیسکی برامون آورد هر چی گفتیم نه و این حرفا گفت برا شما گرفتم بالاخره بستنی رو که گرفتم ( جان ، یه بستنی مفتی تو این دور و زمونه قنیمته) تشکر کردم گفتم حداقل مناسبتش رو بگین که بدونیم به سلامتی کی بخوریم، کاشکی لال شده بودم. طرف با گلوی بغض گرفته گفت بچه ام هم سن شما بود . چند وقت قبل فوت شد، برای شما بستنی گرفتم به نیت اون..... سکوت..... اون که من خوردم بستنی نبود زهر مار بود ولی به مرتضی گفتم سعی کن با تمام وجودت از خوردن این بستنی لذت ببری . این تنها کاریه که می تونیم براش بکنیم.

با اونا یا بدون اونا

gandena — Fri, 20 Jun 2008 01:04:18 GMT

از خونه پدریم رفتم . در به در تر از باد.... دیگه خونه بدوشم. نمی دونم چی برام پیش میاد. واقعا زندگی این شکلی هست؟ چقدر عجیب و غریبه . چقدر ناآشناست . همه چیز بستگی به خود آدم داره. آره؟ همه چیز؟ نه . اشتباه گفتم ولی به هر حال نقش خود آدم غیر قابل انکار هست و نقش کوچیکی هم نیست. همیشه سرعت فکر کردنم بارها از سرعت نوشتنم بیشتر بوده ..... زندگی سخته. باشه. باش. به من چه. من کار خودم رو میکنم. فعلا که این امکان رو دارم که با وجود تمام درگیری ها و اعصاب خوردی ها یه اتاق داشته باشم که توش حداقل تنها باشم، در حال حاضر برام باارزش هست. همه زندگیمو که گذاشتم پشت جیپم و راه افتادم خواهرم بهم گفت خوش به حالت که همش همینه. یک کامپیوتر. یه میز .یه صندلی . یک سری کتاب. دو تا لباس و یه رخت خواب.

یاد اون روزایی که با هم دعوا می افتادیم به خیر . بهم میگه فکرش رو می کردی انقدر به هم وابسته بشیم.!! راستش هیچ وقت در این مورد فکر نکرده بودم.

همونجایی که کارآموزی می کردم بهم پیشنهاد کار شد منم پذیرفتم.

همیشه دکتر که یه بز بود می گفت : باید بری بالای اون کوه بلند .... اون علف کمیاب رو بیاری تا این بیماری علاج بشه... نمی دونم چرا همیشه علف های نجات بخش بالای کوه بلند در میان؟ چرا دم دست در نمیان. شاید دم دستی ها رو سالها پیش لگدمال کردن ....

بعدش هم پسر شجاع راه می افتاد و حالا با خرس مهربون و خانم کوچولو یا بدون اونا می رفت بالای کوه بلند......

علف رهایی بخش من بالای اون کوه بلنده.....من کسی نیستم که بخوام یا بتونم با این مردم برای گذران زندگی ، سر هیچ و پوچ چونه بزنم. مسیر زندگی من باید از کوره راه های علمی بالا بکشه. باید ..... باید خودمو واسه کنکور کارشناسی ارشد آماده کنم....اون کوه بلند.....

ولی اگر دکتر می گفت، و پسر شجاع می رفت، و هیچ گیاهی رو پیدا نمی کرد، یا گیاهی رو می آورد که علاج درد نبود چی؟

چرا هیچ وقت اینجوری نمی شد؟

اصلا بعید نیست!

دیگر بار و دیگر بار.... راهی بجز اینم نیست

آهوی بخت من گزل

gandena — Tue, 03 Jun 2008 23:09:18 GMT

نه

gandena — Tue, 03 Jun 2008 22:40:18 GMT

فکر کنم خانواده ما رکورد مرگ و میر رو زد. تو سه سال اخیر حدود هشت مورد مرگ داشتیم. ازامروز صبح که از تهران رسیدم ساری تا ساعت 12 شب همینطور این ور و اون ور مجلس عزا رفتیم .... دو نفر تازه مردن یک نفر هم سر یک سالش بود که فوت شده بود....

قسمت جالبش اینجا بود که تو آخرین مجلس، موقع شام از من خواستن که برم تو قسمت زنونه و تو گذاشتن سفره و این کارا کمک کنم. هی از من انکار و هی از دیگران اصرار، بالاخره جام زهر رو سر کشیدم!!!!!! و با اینکه اصلا دلم نمی خواست که توجه دخترخانومای جوونی که اونجا بودن رو جلب کنم دل رو به دریا زدم .... چشمتون روز بد نبینه، چرا این زنا اینجوری هستن؟: نوشابه زرد می خوام! نه سیاه می خوام !یکی دیگه بده! چرا پنکه روشن نیست! وااااااا مرغ نمی خوام گوشت می خوام چپ برو ، راست بیا.... تازه یه حرکت زشت.... از زیر چادر یه هو نایلون در می اومد میدیدم دیس خورشته که خالی می شه توش.......... (فکر کنم از فواید مخفی چادر همین مورد حنیف هست! ) این آدما اصلا فامیلهای ما نبودن....همه غریبه بودن.... ما اینجوری نداریم..... اصلا چقدر خوبه که زنونه و مردونه جداست. حداقلش آدم همیشه فقط وحشی بازی یک دسته رو می بینی و دلش واسه خودش خوشه که اگر اینا اینجوری گدا بازی در میارن اون دسته حد اقل آدم هستن. ( زهی خیال باطل) چند مورد هم بهم گفتن اینشا الله عروسیت. منم چون مطمئن نبودم که بالاخره چه غلطی می خوام بکنم ، حتی تو دلم هم نگفتم که به همین خیال باش!!!! بلکه برعکس نیشم تا بناگوش باز شد...

خیلی مسخره بازیه. خوب که چی ؟ هی سوم ، هفتم ، سال، ختم ، مراسم.... که چی؟ اگر راست می گی این پول رو برو به بچه های سرطانی کمک کن به جای اینکه برزیشون تو شکم این آدمهای مفت خور....

بالاخره... در تمام این مدت این شعر بیگل تو ذهنم بود که میگه :

هر مرگ اشارتی ست:

به حیاتی دیگر.

چی کار کنم؟

gandena — Thu, 22 May 2008 21:01:18 GMT

تقدیم به دنیس و در پاسخ به سوال مهم و در عین حال ساده اش، سوال خودم.

و به یاد نارسیس که از وبلاگ من هیچ خوشش نمی آید!

آفتابی مراست در دیدار

آن جاودان

زندگی

gandena — Thu, 15 May 2008 06:49:18 GMT

پر پرواز ندارم

اما

دلی دارم و حسرت درناها.

.....................................................

من ترم آخرم!!!

gandena — Tue, 13 May 2008 00:35:39 GMT

چقدر اشتباه . وقتی به گذشته نگاه می کنم می بینم سراسر پر از اشتباه بود...

دوران تحصیل خیلی خوبه. هر چهار ماه یک بار، موقع امتحان پایان ترم، آدم می فهمه که توی این مدت چی کاره بوده. درست زندگی کرده یا نه؟ این مرحله از راهی رو که انتخاب کرده بوده تونسته به خوبی به پایان برسونه یا نه؟ و اگر راضی نبود، همیشه امید بهبود عملکرد در ترم آینده همراهش هست.

ولی تو زندگی همچین گزینشی نیست. به راحتی زمان می گذره و هیچ امتحان پایان ترمی وجود نداره که آدم رو متوجه راهی که داره میره بکنه. شاید فقط بعد از پنجاه ، شصت سال ، وقتی دیگه بن بست بدون هیچ راه فراری جلو روی آدم به وضوح دیده شد، متوجه بشه که چه کرده.

زندگی چه جریان پیچیده ای هست. ما با توجه به تجربیات گذشته برای لحظه لحظه زندگیمون تصمیم گیری می کنیم وارتباط ما با اطرافمون براساس این تصمیم خودش جزئی از تجربیات ما خواهد شد و اون وقت ما یه آدم جدید با یه تجربه جدید و دید جدید به جهانمون هستیم. و این تازگی اندیشه بی شک نفی قسمتی از افکار گذشته رو به همراه داره چرا که اگر اینطورنباشه اصلا چیز جدیدی نیست و حکایت از درجا زندن میکنه...

پس به این شکل، همیشه پویایی ما، اثبات گذشته ی پر اشتباه ماست و این خودش باز یک تجربه جدیده....

در نتیجه کسی که تا پایان عمر پویا هست ، تمام زندگی اش رو در اشتباه طی کرده.

شاید از ترس همین موضوع باشه که اکثر مردم اصلا سعی نمی کنن توی رفتارشون بازنگری داشته باشن. شاید همه می دونن تخریب دیوار قدیمی و ساختش از نو، کاری هست که تلاش هر روزه رو می طلبه، و به همین دلیل به همون قدیمی اعتقاد دارن. به ثبات. تا انتها.

آدم باید تو زندگیش پویا باشه یا اینکه دگم؟

ونگوک

gandena — Sun, 04 May 2008 11:46:18 GMT

بالاخره سردرد عصبی شدیدی شدم که منو انداخت تو رختخواب. دیشب راست راستی از درد گریه کردم. سردرد مثل پیاز میمونه. کارآدم رو راحت میکنه. هنوز هم سرم درد میکنه.

وقتی شاد بودن و در جریان بودن زندگی مردم بقیه دنیا ( با وجود همه درگیری ها و مسائل ) رو می بینم لجم می گیره که دارم تو ایران زندگی می کنم. یک زندگی بیخود. یک کشور مرده. ساکن. بدون امید و هدف نمیشه زندگی کرد. همه مردم با هم دشمن هستن. همه مریض شدن. همه بیمار روحی شدن. توی دین و مسلکی که روی گریه و زاری تاکید شده و اگر کسی یه خورده شاد باشه فوری مرگ و غذاب علیم و بدبختی و جهنم رو به یادش میارن، توی جامعه ای که فردگرایی رو برای یک قرون بیشتر پول درآوردن گسترش میده در نتیجه آدما بین هفتاد میلیون نفر باز احساس تنهایی می کنن، بین مردمی که جز اذیت و آزار همدیگه و چاپیدن هم و یایمال کردن حقوق دیگری ارتباطی با هم ندارن، توی فرهنگی که حتی آدما حق ندارن همدیگه رو به چشم آدم نگاه کنن ، بین آدمایی که سرخوردگی های جنسی تمام وجودشون رو گرفته و از نگاه ها و برخورد های هیستریک روزمره همشون به راحتی میشه اینو فهمید که اگر آب ببینن انقدر شنا نکردن که حتما خودشون رو غرق می کنن، تو یک کلام، بین یک مشت روانی زندگی کردن و دونستن این موضوع که بالاخره تو یک سری از مسائل خودمون هم باهاشون وجوه مشترکی داریم ، بسیار بسیار حالم رو بد می کنه. باز خوش به حال من که یه مورچه ام. اونایی که گاو هستن چطوری خودشون رو تحمل می کنن

خیلی خیلی زیاد خسته ام .

وقتی با دوچرخه تو خیابون حرکت می کنم، هر روز حداقل یک بار، یک احمقی پیدا می شه که یه هو می پیچه جلوم یا سرشو از شیشه ماشین در میاره و عر میکشه یا ماشینش رو جفت دچرخه ام می کنه و بوق می زنه و یادم میاره که توی ایران زندگی می کنم و هیچ علاقه ای به این مردم ندارم.

دارم تلاش می کنم ببینم میشه اینجوری زندگی نکرد. اول باید از خودم شروع کنم. بالاخره یک روز باید شروع کرد

.............................................................

حجم قیرین نه در کجایی.

نا در کجایی و بی در زمانی.

و آن گاه،

احساس سر انگشتان نیاز کسی را جستن

در زمان و مکان

به مهربانی:

"_من هم اینجا هستم!"

پچپچه یی که غلتاغلت تکرار می شود

تا دور دست های لا مکانی.

چقدر بده که آدم خونه نداشته باشه

چقدر سخته که آدم هیچ کس رو نداشته باشه

دریغا انسان

شاهنامه به روز شد

gandena — Thu, 01 May 2008 20:53:18 GMT

http://shahname26.blogfa.com

قسمت نظرات خوانندگانش هم فعال هست.